γνῶθι σαυτόν.

καὶ Μνασέαν αὔδασον οὔνομ’ ἄφθιτο[ν],

καὶ γνῶθι μύθους οἷς σοφῶς ἐτέρπετο

ἇι μὲν τὰ κόσμου σεμνὰ καὶ δι’ ἀστέρων

Χθονίωι

γνῶθι τὸν Ἁδείας ὑπ’ ἐμοὶ τάφον ἣν ἔτ’ ἄωρον

παρθένον ἐγ νούσου δεινὸς ἔμαρψε Ἀΐδης

μηδὲν ἄγαν.

γνῶ%⁸⁰θ[ι] σεαυτόν.

ἀλλ’ ὅμως θανόν[τας οὐ χρὴ νωλεμὲς στεναζέμεν].

γνῶθι νῦν εἴ τοι [δικαίως, Ἐρξίη, ταράσσομαι]

ῥήμαθ’ ὃς μέλλε[ις ἀκούσειν, ὦ φίλ’, ἐλπίδας πάρα]·

Χείλων δ’ ἐν κοίλῃ Λακεδαίμονι | γνῶθι σεαυτόν

κ(αὶ) προτρέπου συνεχῶς.

[εἴ τι]ς ἐν ἀνθρώποις ἐλέου λόγος ἐστίν, ἄκουσον

[σῆμα] παραστείχων καὶ γνῶθι μόρον τὸν ἐμε̣[ῖο]·

[ἀνδρὸς] καὶ πρώτου φῦν· ὄντα μ(ε) ἀνὴρ πᾶς [ἴστω]

[καὶ θ]ρῆνος γονέων ἀπαρήγορον ἐνθάδ’ [ἀθρ]ήσας·

γνῶθι τέλος βιότου· διὸ παῖζε τρυφῶν ἐπὶ κόσμῳ,

πρὶν σῶν παίδων πένθος τοῖον ἀθρῆσαι ἐπὶ τύμβοις·

vacat

γνῶθι σαυτόν.

ὲ φιλοπίστ-

ε, γνῶθι ἀν-

δρὸς τοὔνο-

ευσον κ’ εἰςσ / οἶκον ἰὼ-

ν γνῶθι ὅτι δεῖ σε θανεῖν θάνε = θάναι?. /

ὑμεῖν το[ῖ]ς μ̣ετ̣έπειτα βίου ἀτραπ̣οὺς ὑποφ̣αίνων̣.

ἐκ δ̣ὲ ἀκροσ̣τ̣ι̣χίδ̣ος γνῶθι, τὸ σῆμα̣ τίνος.

τυνβοχόες παράγω-

ν γνῶθι, βροτέ, τίς κατά-

κιτε· / ἀφνειὸν Ζήνων-

[ἡττῶ ὑπὸ δικαίου]

[γνῶθι μαθών]

[ἀκούσας νόει]

[γαμεῖν μέλλε]

[καιρὸν γνῶθι]

[φρόνει θνητά]

[ἀγαθοὺς τίμα]

[κριτὴν γνῶθι]

[γάμους κράτει]

Πίττα|κος Λέ|σβιος. και| ρὸν γεί|νωσκ|αι.

Χείλων Λακεδαι|μόνιος· γνῶθι σεαυτόν.

γαν.

γνῶθι σε-

αυτόν.

γνῶθι μετ’ εὐσεβέεσσι [σ]-

αόφρονα Δωρίδα κεῖσθαι, |

Μυτιληναῖος·

καιρὸν ∙ γνῶθι.

γνῶθι ∙ σαυτόν.

γ̣ν̣ῶθι

σαυτόν.