Διονυσία Πι-

θέροτος Πειθέροτος, γυνὴ

Διονύσιε

Διδύμου

Διονυσίου.

Διονύσι χρεσ-

τέ, χε͂ρε.

καλάθου μείμημα τρόπαιον

ἀνέστησα Τρύφων ἀλόχου Διονυσίας

εὐνοίας καὶ σωφροσύνης ἕνεκεν.

Διό-

νυσος.

Διονύσι

Φιλοκράτου

Διονυσί[α]

Διοφάντου

[ὁ ἀρχιερεὺς Ἀφρο]δίτης

Διονυσό[δωρος vv τὸν δεῖνα] Διονυσίου

Κινύραρ[χον, εὐεργέτην τοῦ δή]μου, φιλοτειμίας

[Διον]υσ[ιαν]ὸς(?)

[χ]ρηστέ, χαῖρε.

Διονυσιανὲ

χρηστέ,

Διονύσι

χρηστέ,

Ἀπολλώνιε

Διονυσίου

χρηστέ, χαῖρε.

Διονύσιε

τρὶς Φίλωνος

Διον̣[ύσιε] Διον̣[υσία]

Πο[— — —]

Διον[εί]-

❦κου. [❦]

Διονεί-

[❦]κου. ❦

[Δι]ον̣[εί]-

[❦κου. ❦]

Δειωνυσ[ία(?)] Διονυσία

Ἀπολλωνίου

Πισίνα Διονυσίου.

[δεδόχθαι τῶι κοινῶι τῶν ἐν τ]ῶι κατὰ Κύπρον γραμματείωι περὶ τὸν

[Διόνυσον τεχνιτῶν στεφαν]ῶσαί τε Ἰσίδωρον καί, ἀποδεξαμένους

[αὐτοῦ τὴν εὔνοιαν, ἀναθεῖνα]ι εἰκόνα γραπτὴν ὁλοσώματον ἐν τῶι

Ἀντίοχος Φίλωνος Μιτυληναῖος (δραχμὰς) ρʹ

Διονύσιος Νικάνορος Λιμυρεὺς ὀψώνιον

Διόδοτος Ζηνοδότου Καδυανδεὺς ὀψώνιον

τοῦ συγγενοῦς καὶ ὑπομνηματογράφου κ[α]ὶ τῶν κατὰ Κύπρον

περὶ τὸν Διόνυσον τεχνιτῶν φιλαγαθίας ἕνεκεν τῆς

εἰς ἑαυτήν.

τεύσαντα τῆς βουλῆς καὶ τοῦ δήμου καὶ ἠρχευκότα τῆς

πόλεως καὶ τῶν περὶ τὸν Διόνυσον καὶ θεοὺς Εὐεργέ-

τας τεχνιτῶν, τὸν γραμματέα τῆς πόλεως, γυμ̣[να]-

καὶ ἡγητορευκότων καὶ τῶν περὶ τὸν

Διόνυσον καὶ Θεοὺς Εὐεργέτας τεχνιτῶν,

εὐνοίας v χάριν.

Ἀφροδίτηι Παφ[ίαι]·

[․c.4․ιπ]π̣ος Στασικράτου τῶ[ν πε]ρὶ τὸν [Διόνυσον]

[καὶ Θε]οὺς Εὐεργέτας τεχνιτῶν, τὰ ἑ[αυτοῦ τέκνα]

Διονύσιο[ς]

Καρδιανό[ς].

Διονύσι

[χ]ρηστέ,

Διοννυσιανή Διονυσιανή,

χε͂ρε χρηστή.

Διονύσι

Λεόντι

Διονυσία Φιλοκράτου.

Ἡγήσανδρε Διονυσ[ίου].

ἀσκείπωνι γονῆι γῆρας ἐρειδόμενοι,

Τερτία ἠδ’ ὁ τάλας Διονύσιος οὓς ἀτέκμαρτος

δεῖγμα Τύχη θνητοῖς θῆκεν ἀνωμαλιῶν̣·

Σώσανδρε

Διονείκου Διονίκου

χρηστέ, χαῖρε.

Διονυσὶ

χαῖρε.

πρεσβυτέρων ἀνέθη-

κεν τοῦ Διονύσου τ[ὸ πρό]-

σωπον εὐνοίας [ἕνεκεν]

[ἡ π]όλις

[Ἀ]πολλόδωρο̣ν Διονυσίου

πολιτικὸν σ[τρ]ατηγόν.

Διονύσιος Διδύ[μου]

ὑπο[γυμνασιαρχῶν(?)].

Διονύσι

χρηστὲ

Διονύσι

χρηστὲ

ἡ πόλις v Διονύσιον υἱὸν Διονυ-

σίου τοῦ Ἑρμίου δὶς ἄρξαντος,

[․․․․]Τ̣Α̣[— — — — — — — — —]

Τ̣Ε̣ΑΝϹΙ υἱο̣[— — — — — — Διονύ]-

σιον(?) υἱὸν πρε̣[σβύτερον φιλαν]-

Διονεί-

❦κου. ❦

[Δι]ονύσιε

[Δι]δύμου

Διονύσι[ος τὸ ἡρῷον ἔκτισεν ὑπὲρ]

Σήστη[ς τῆς γυναικὸς αὐτοῦ καὶ Κυ]-

τὸ ἄγαλμα ἰδίοις ἀναλώμασιν τῶι αὐτοῦ θεῶι, ἐφηβαρχοῦντος

Διονυσίου τοῦ Διονυσίου τοῦ καὶ Ἀπολλοδότου φιλοκαίσαρος.

Ἄδραστος Ἀδράστου φιλόκαισαρ καθιέρωσεν συνκαθιεροῦντος

[— — — — —]οις Διονύσιος εἰκόν’ ἀρίστου

[— — — Πα]φίας ὅστις ἀνεύρετ’ ἔδος.

Διονύσιος.

Δ̣ιονυσίου.

[ἐπὶ Ἱππάρ]χου

[Διονυσί]ου. Κνί(διον).

[Διον]ύσιος.

ἀσ̣τ̣υ̣νομοῦ[ντος(?)]

Διονυσίου το[ῦ]

Ἀπημάν[του(?)]

Διονυσίου.

ἐν τοῖ̣ς̣ ἡμέραις Διονυσίου πατριάρχης καὶ Θεωδόρ-

ος Θεοδώρος ἐπίσκοπος.

Ἀβίνεος Διονυσίου

ἔτους νυʹ.

Διονύσιος

ἄλυπε χε͂ρε χαῖρε.

Διονύσιος

ἄλυπε χε͂ρε χαῖρε

Διονύσιος Χαιραφάν[ης]

ἄ̣λ̣υ̣πε χα[ῖρε].

Ἀνήγειρεν

Νικάνωρ Διο-

νυσίου τόνδε

τὸν οἶκον

ἔτου[ς — —], Γορπιαίου.

Διογέν[ης κ]αὶ Διονύσιος οἱ

Δαμονίκου τοῦ Μενάνδρο-

— —ον Διονυσίου.

Διόνισος sic.

Διονύ[σιος].

[Δι]ονύ(σιος) Χ(ριστιανός)(?).

διοικητής

Διονυσίη Ἡρακλείδους

Διοφάνης Στράτονος

Ζωρὸς(?) Νικάνωρος

Ἡρακλείδης Διονυσίη

Ἰσίδωρος Ἱστιαίου

[— — —]

[— — —]․ου Διονυσ[— —]

[— — —]του δοκοῦντ[— —]

[ἕ]ως̣ ᾧδε καταφύγιον

τοῦ ἁγίου Διονυσίου

κατὰ θ[ε]ῖον γράμμ[α]

Χ(?) ἀνέθηκεν Δυο-

νύσιος Διονύσιος Λῴου ιδʹ, ἔ(τους)(?) χʹ εχʹ (sc. ἔτους)?.

Διονύσῳ

Καλλικάρπῳ

Γερμ̣ανικοῦ, vac. Μηνό̣δωρος

Διονυσίου τὸν ἑαυτο̣ῦ εὐεργέτην.

[Μενε(?)]κράτη Διονυ[σίου(?)].

[εὐψύ]χι Μενεκρ[άτη].

Εδεσ̣ι̣δα-

ββος Διο-

νυ[σί]ου ἐς

θύρωμα

[Ἑρμῆ]ς. Διόν[υσος]. [Νύμ]φε [Νύμ]φαι.

Ἀντιοχὶς καὶ

Διονύσιος υἱὸς

ἄλυποι χαῖρετε.

[Δι]ονύσι

εὐψύχει.

Διονυσία ἄλυπε

χαῖρε.

[Δι]ονε-

[ίκ]ου. ❦

Διονυσ(—).

Διονυ(σίου).

ἀγορανομοῦντος

Διονυσ[ί]ου.

[— — — —] θριανβευτικὸν πρεσ[βευτὴν — — —]

[— — — Δι]ονυσιοδώρου τοῦ Ζ[— — —].

Διο-

νύ(σου) Διονυ(σίου)?.

Au pourtour: Σελεύκειος au bas: μνᾶ.

Dans le champ: δνρʹ, ἐπὶ Διονυσίου.

Au pourtour: Σελεύκειον dans le champ: ὄγδοον.

Dans le champ: δνρʹ, | ἐπὶ | Διονυσίου. |

γκʹ, ἐπὶ Ζηνο-

δώρου τοῦ Δ-

ιονυσίου ἀγ-

ορανόμου.

[Δι]ονεί-

[κ]ου. ❦❦

[Διο]νυσιόδωρε Διονυσιοδώ[ρου]

καὶ Διφίλα Ἡρακλείτου τοῦ ἐ[πι]-

ου ακʹ, ἐτέλεσεν τὸ μνημῖ-

ον Ἀβεδράψας Διονυσίου

καὶ Ἀμαθβαβέα τῆς Εὐπολέ-

Γενν[ε]άλις. Ῥωμανός. Βίζος. Πάνφιλος. Διονύσις.

μη[νὸ]ς Πανήμου δʹ, κεῖ[ται ὧ]δε.

Διονυσίου στρ̣α̣τη̣γο̣ῦ κ̣[ώμ]ης ἐπιεγενόμην.

—ΙΡΕΔΙΟΝ

—ΓΙΕΝΕ 3-4 χα]ῖρε Διον|[ύσιε(?), ὑ]γίενε?

Ι̣ΥΕΙ ❦

τοὺς δύο συνκρεί-

νων, Διονύσιον ἤ

σε, θανόντας, / κἀ-

σπασίου, ἀρχ-

ιερέως Διον-

ύσου, ἀγορα[ν]-

ἔτους γπρʹ, μηνὸς Δεσίου λʹ, Βάρβαρος Διονυσίου

καὶ Μάξιμα Διογένους ἡ γυνὴ αὐτοῦ

ἐποίησαν διὰ Διονυσᾶν ὑὸν αὐτῶν

μνήμη̣ς χάριν.

Ἰούλιος Τιβέριος Λούκιος Ἑρέννιος

τῷ ταίκνῳ Διονήσου sic Ἀππιανοῦ

καὶ γινε̣κ̣ὶ̣ Ὀκτάουᾳ Αὐγούστᾳ.

[ἡ] ἱερὰ σύνοδος τῶν ἀπὸ τῆς

οἰκουμένης περὶ τὸν Διόνυσον καὶ αὐτο-

κράτορα Καίσαρα, Τραιανοῦ υἱὸν, θε-

[— — —]α̣ Διονυσόδωρ[ον]

[— — —] καὶ γυμνασίαρχο̣[ν]

τὸν τα[φέων]α ᾠκοδόμησεν Σαλ[μα]λλάθος Μαλίχου τοῦ Διο[νυσίου ἐ]ξ ἰδίων ἐπὶ τοῦ π[ατρὸς — — —]ΛΕΥ[․]Υ̣ΤΟΥΕΤΗΧΤ[?̣]ΕΑΥΤΩ[—]Α̣ΙΥ[—]․ΙΥΩΝΟϹ[—].

Texte palmyrénien.

τὸ σπήλαιον τοῦτο ἐπόησε Σαλμαλλάθος Μαλίχου τοῦ Διονυσίου καὶ Ζαβδαάθης Ἑννιβηλου τοῦ Διονυσίου ἀνεψιὸς αὐτοῦ υἱοῖς καὶ υἱωνοῖς μηνὶ Ξανδικῷ ἔτους ηνυʹ.

Texte palmyrénien.

Διονυ-

σίου

Ἀντιφίλου τοῦ

Διονυσίου.

Διον̣εί-

κου.

Διονυ-

σίου