ἐνθάδε κεῖται

Κυρίλ(λ)ος Κωσταν|τινο|πολ|είτηs,

καταλεί-

[— — — — — — — —] ἔλαβε

[Κῶ τὰν Μερο]πίδα φο-

νεύσας [Εὐρύπυλον], καὶ

Οἰκουμένη, Χρόνος· Ἰλιάς, Ὀδύσσεια· Ὅμηρος· Μῦθος, Ἱστορία,

Ποίησις· Τραγῳδία, Κωμῳδία· Φύσις, Ἀρετή, Μνήμη, Πίστις, Σοφία.

Πονπηίου

Κωρυκιώτης

ναύκληρος.

Κάστορος ∙ Βλάστου

Κωρυκεώτ(ου) Κωρυκεωτ[ῶν]

κέρδωτος ∙ ναύ-

κληρον Κωρυκι-

ώτην ἐτῶν κβʹ.

Μηνοδότου

Κωρυκιώτῃ

Ὑγεῖνος

Ἀφροδισιεὺς Κωβλα-

νὸς? εἰργάσατο.

ρως καὶ τὰν ϝιδίαν γᾶν ἐπὶ τὸν ἄντομον τὸν ὀρίζοντα τώς τε τῶ Διονύσω χώρως καὶ

τὸν Κωνέας ℎο Δίωνος ἐπαμώχη. κατετάμομες δὲ μερίδας τετόρας·

τὰν μὲν πράταν μερίδα ἀπὸ τῶ ἀντόμω τῶ πὰρ τὰ ℎηρώιδεια ἄγοντος

τῷ ἁγίῳ Ἰωάννι

Θεόδωρος καὶ Κωνσταντίνα

ἀναίθηκαν ἀνέθηκαν

καὶ Ἡλιὰς

Κωνινᾳ

τῷ γλυκυτά-

Λικι̣[νίᾳ Γα?]-

μικῇ [Κω?]|μικῇ [— — — —]

ἐτῶν̣ [— — — —].

ὑπὸ Βαλερίου

Κωμάζ[ο]ντος

ὑπατικοῦ |

Ἀπολλόδωρος

Κωμική

Εὐφημία

χοντι ∙ ἀδελφῷ

Κωστάντις

ἐποίησεν·

ἐνθάδε χῖτε κεῖται

Κωνσταντ-

ία νήπιον̣·

ὑπατείᾳ τοῦ δεσπότου ἡμῶν Φλ(αβίου) Κωνσταντεί[νου — — — — — — — — — — — — — — — — — — — — — — — — — — — — — — — — — — — — — — — — — —]

Κλ(αυδίου) Ἀπολλωνίου ∙ τοῦ γενομένου ἀρχιερέως καὶ μη[— — — — — — καὶ Κλ(αυδίου) Ῥούφου τοῦ καὶ Ψαφαρίου υἱοῦ Κλ(αυδίου) Ἀπολλωνίου τοῦ γενομέ]-

ἆραι εἷς ἕκαστος τῶν βουλομένων ἔνθα καὶ νενόμισται, ὅπου καθειέρωνται, ἐν τῇ ἱερᾷ στατίωνι, ἐγνωκότες τὰ πρόστειμα ἃ ἐπερωτήσαμεν ἐπὶ τῆς ὑπατείας

Τ(ίτου) Φλ(αβίου) Βαλ(ερίου) Κωνστανταντείνου Κωνσταντείνου Μαξίμ[ο]υ τὸ γʹ ὑ(πάτου), τοῦ πάντα νεικῶντος ἡμῶν Σεβαστοῦ· παντὶ δὲ τρόπῳ προεκρείναμεν πληρῶσαι τὴν σύνοδον καὶ μηδὲν

ἐνοφείλειν ἡμᾶς, ἵνα μὴ προλημφθῶμεν οἷς ἐπηρωτήσαμεν προστείμοις κατὰ τὸ δικαιότατον καὶ νόμιμον. ἐσφραγίσθη ὁ ἄβαξ σπαδεικίῳ καὶ ἐγλύφη.

[παραλαβ]ὼν πίστιν ἐκοιμήθ[η]

[τῇ ὑπατεί]ᾳ Κωσταντίου κόμ(ητος) κα[ὶ]

[στρατηλ(άτου), Παν]έμου κʹ.

[ἔνθα κῖτε — —]οννα ἀπὸ Κωβρηθέω(ν) Κωβρηθεέω(ν); ἀπὸ κώ(μης) Κωβρηθέω(ν)(?) (Wessel; Feissel)

[τὶς ἔζησεν ἔ]τη οβʹ πλέον ἔλα-

ντινοπόλε-

ος Κωνσταντινουπόλεως.

Βραδ[— — —]

Κῷος [— — —]

ρως καὶ τὰν ϝιδίαν γᾶν ἐπὶ τὸν ἄντομον τὸν ὀρίζοντα τώς τε τῶ Διονύσω χώρως καὶ

τὸν Κωνέας ℎο Δίωνος ἐπαμώχη. κατετάμομες δὲ μερίδας τέτορας·

τὰν μὲν πράταν μερίδα ἀπὸ τῶ ἀντόμω τῶ πὰρ τὰ ℎηρώιδεια ἄγοντος

Μινακος Καφιριω

Βαντινω Κωσσανω

μικρόπρος ἐτῶν ιε, ὑιπατ-

ίᾳ ὑπατίᾳ Ὁνωρίου ὁ ηʹ καὶ Κωστιοντί-

νου Κωνσταντίνου τὸ α, μηνὶ Πανήμου

ιβ, ἡμέρᾳ Κιρ(ιακῇ)? Κυριακῇ. ἐν εἰρίνῃ.

Κωσταντι Κωνσταντι

α ☧

Κωσνταντις Κωνσταντις.

α βιβας,

Κωσθαν-

τι Κωνσταντι = Constanti.

ὑπατείᾳ τῶν δεσπότων

ἡμῶν Φλαυ(ίου) ∙ Ἰουλ(ίου) ∙ Κωνσταντίο-

υ ἀνικήτου Σεβαστοῦ τὸ εʹ καὶ Φλαυ(ίου)

Κωνσταντίου ἐπιφανεστάτου

Κέσαρος Καίσαρος μηνὸς Ξανδικοῦ δκʹ κδʹ ἐ-