ML 32

1

τάδε ὁ σύλλο[γ]ος ἐβολεύσατο

ὁ Ἁλικαρναϡ(σσ)έ[ω]ν καὶ Σαλμακι-

τέων καὶ Λύγδαμις ἐν τῆι ἱερῆ[ι]

ἀγορῆι, μῆνος Ἑρμαιῶνος πέμ-

5

πτηι ἱσταμένο, ἐπὶ Λέοντος πρυ-

ταν[εύον]τος το̑ Ὀαϡ(σσ)αϡ(σσ)ιος κα-

[ὶ] Σα[ρυϡ(σσ)]ώλλο το̑ Θεκυΐλω νε-

[ωπ]οί[ος τ]ὸς μνήμονας μὴ παρ[α]-

διδό[ναι] μήτε γῆν μήτε οἰκ[ί]-

10

[α] τοῖς μνήμοσιν ἐπὶ Ἀπολλω-

νίδεω το̑ Λυγδάμιος μνημονε-

ύοντος καὶ Παναμύω το̑ Κασβώ-

λλιος καὶ Σαλμακιτέων μνη-

μονευόντων Μεγαβάτεω το̑ Ἀ-

15

φυάσιος καὶ Φορμίωνος το̑ Π[α]-

νυάϡ(σσ)ιος.  ἢν δέ τις θέληι δικάζε-

σθαι περὶ γῆς ἢ οἰκίων, ἐπικαλ[έ]-

τω ἐν ὀκτωκαίδεκα μησὶν ἀπ’ ὅτ[ε]

ὁ ἅδος ἐγένετο· νόμωι δὲ κατάπ[ε]-

20

ρ νῦν ὁρκῶ{ι}σ<α>ι {²⁶ὁρκῶσαι}²⁶ τὸς δικαστάς· ὅ τ[ι]

ἂν οἱ μνήμονες εἰδέωσιν, τοῦτο

καρτερὸν ἐ̑ναι.  ἢν δέ τις ὕστερον

ἐπικαλῆι τούτο το̑ χρόνο τῶν

ὀκτωκαίδεκα μηνῶν, ὅρκον ἐ̑ναι τ-

25

ῶι νεμομένωι τὴν γῆν ἢ τὰ οἰκ-

[ί]α, ὁρκο̑ν δὲ τὸς δικαστὰς ἡμί-

[ε]κτον δεξαμένος· τὸν δὲ ὅρκον εἶ-

[ν]αι παρεόντος το̑ ἐνεστηκότος.  κ-

αρτερὸς δ’ εἶναι γῆς καὶ οἰκίων οἵτινες

30

τότ’ εἶχον ὅτε Ἀπολλωνίδης καὶ Πανα-

μύης ἐμνημόνευον, εἰ μὴ ὕστερο-

ν ἀπεπέρασαν.  τὸν νόμον τοῦτον

ἤν τις θέληι συγχέαι ἢ προθῆτα-

[ι] ψῆφον ὥστε μὴ εἶναι τὸν νόμο-

35

ν τοῦτον, τὰ ἔοντα αὐτο̑ πεπρήσθω

καὶ τὠπόλλωνος εἶναι ἱερὰ καὶ α-

ὐτὸν φεύγεν αἰεί· ἢν δὲ μὴ ἦι αὐτ-

ῶι ἄξια δέκα στατήρων, αὐτὸν [π]-

επρῆσθαι ἐπ’ ἐξαγωγῆι καὶ μη[δ]-

40

αμὰ κάθοδον εἶναι ἐς Ἁλικαρν-

ησσόν.  Ἁλικαρνασσέων δὲ τῶς σ-

υμπάντων τούτωι ἐλεύθερον ε[ἶ]-

ναι, ὃς ἂν ταῦτα μὴ παραβαίνηι κατό-

περ τὰ ὅρκια ἔταμον καὶ ὡς γέγραπτ-

45

αι ἐν τῶι Ἀπολλω[νί]ωι, ἐπικαλε̑ν.